هوش مصنوعی و پایان رویای ناشناس ماندن در فضای مجازی

به گزارش خبرنگار تابناک استان قم، مدل‌های پردازش زبان طبیعی (NLP) با دقتی بین ۵۵ تا ۷۵ درصد قادرند بر اساس سبک نوشتاری، ویژگی‌هایی مثل برون‌گرایی، توافق‌پذیری، وظیفه‌شناسی، خلاقیت، ماجراجویی و نوسانات روحی را استخراج کنند. سپس همین الگوها به عنوان «اثر انگشت زبانی» عمل کرده و نویسنده را بی‌نقاب می‌سازند.

اما هشدار جدی‌تر اینجاست: هوش مصنوعی این کار را با تحلیل عواملی انجام می‌دهد که شاید هیچ‌گاه به آنها توجه نکرده‌ایم. میزان استفاده از ضمایر، واژه‌های عاطفی، طول جمله‌ها، نوع نشانه‌گذاری، اشتباهات املایی و حتی الگوی جمله‌بندی همه و همه امضایی منحصربه‌فرد از ما به جا می‌گذارند.

بله، این فناوری مانند هر ابزار قدرتمند دیگری شمشیری دو لبه است. از یک سو می‌تواند در پرونده‌های قضایی، کشف جرایم سایبری و حتی فرآیندهای استخدام مؤثر باشد. اما از سوی دیگر، گویا لبه تیز این شمشیر به سمت کشورهای مصرف‌کننده فناوری برگشته است، نه کشورهای تولیدکننده. این یعنی زنگ هشدار برای جوامعی که بیشتر مصرف‌کننده هستند از جمله کشور ما  با شدت بیشتری به صدا درآمده است.

نکته پایانی اینکه عصر ناشناس ماندن در فضای مجازی به پایان نزدیک می‌شود. اگر تا دیروز فکر می‌کردیم با مخفی کردن تصویر یا تغییر آدرس آی‌پی می‌توانیم رد خود را گم کنیم، امروز باید بدانیم: هر متنی که می‌نویسیم، یک اثر انگشت دیجیتال است و هوش مصنوعی دارد خواندن این اثر انگشت را یاد می‌گیرد. شاید وقت آن رسیده باشد که پیش از آنکه دیر شود، درباره سواد رسانه‌ای، حریم خصوصی و مسئولیت ما در قبال واژه‌هایی که در شبکه‌های اجتماعی می‌نویسیم، بازاندیشی جدی کنیم.

یادداشت : سید محمدمهدی خداپرستان - کارشناس حوزه فناوری اطلاعات