از نقد مجازی تا حضور میدانی
به گزارش خبرنگار تابناک در استان خراسان رضوی، بگذارید صادق باشیم! بسیاری از ما، با دغدغههای واقعی خود درگیر هستیم. از آینده شغلی و مسائل معیشتی گرفته تا مطالبات فرهنگی و اجتماعی؛ با این دغدغه ها شرکت در راهپیمایی ممکن است در نگاه اول، تکرار یک سنت قدیمی به نظر برسد که فاصله معناداری با واقعیتهای روزمره ما دارد.
با این حال، اگر از منظر اثرگذاری و مدیریت ادراک عمومی به این رویداد نگاه کنیم، قضیه کمی متفاوت میشود؛ چرا که یکی از بزرگترین خطراتی که یک ملت را در شرایط پیچیده تهدید میکند، بزرگنمایی شکافهای داخلی توسط جریانهای بیرونی است و حضور ما در خیابانها، فارغ از موضعگیری سیاسی لحظهایمان، یک سیگنال قاطع به جهان مخابره میکند: «ساختار اراده ملی، منسجمتر از چیزی است که در فضاهای خاص به تصویر کشیده میشود.» این امر، مصداق ثبات اراده ملی در برابر هرگونه مداخلهگری خارجی تلقی میگردد.
همچنین، حضور فیزیکی در کنار یکدیگر، فرصتی است برای نمایش مطالبات عمیقتر؛ زیرا وزن و اهمیت دغدغههای واقعی ما زمانی افزایش مییابد که در صحنه اجتماعی حضور پیدا کنیم و درست زمانی که قشر تحصیلکرده و آگاه جامعه در این میدان حاضر میشود، این حضور بهصورت ضمنی پیامی قدرتمند به تصمیمگیرندگان میفرستد. پیامی مبنی بر اینکه «ما ناظر هستیم و مطالبات ما فراتر از سطح ظاهری مسائل است و خواهان کیفیت در حکمرانی هستیم.»
به علاوه، کنشگری جمعی مؤثرزمانی است که بیاموزیم چگونه در کنار کسانی که شاید در بسیاری از مسائل با ما همنظر نباشند، برای هدفی مشترک (یعنی حفظ استقلال و تمامیت ارضی) گام برداریم.
در نتیجه، این دعوت به معنای تأیید یا نفی مطلق وضعیت موجود نیست، بلکه دعوتی است به حفظ حریم ملی در برابر فشارهای بیرونی و استفاده از این روز به عنوان یک اهرم فشار سازنده برای تاکید بر لزوم اصلاحات و بهبود وضعیت از درون؛ بیایید ۲۲ بهمن را به تریبونی برای نمایش بلوغ فکری و اتحاد غیرقابل خدشه ملی تبدیل کنیم.
انتهای پیام/