سپاهانِ محرم؛ چهار هفته، دو چهره و یک علامت سؤال بزرگ

به گزارش خبرنگار تابناک از استان اصفهان، سپاهان در پایان هفته چهارم لیگ برتر به جایگاهی رسیده که شاید در نگاه اول چندان نگران‌کننده نباشد، اما جزئیات چهار بازی ابتدایی تصویری متفاوت ارائه می‌دهد؛ تیم محرم نویدکیا با دو پیروزی و دو شکست، ۶ امتیاز و تفاضل گل صفر در رده هفتم جدول ایستاده است. با این حال، فاصله امتیازی با صدر جدول هنوز آن‌قدر زیاد نیست که بتوان از پایان زودهنگام رؤیای قهرمانی حرف زد. پیروزی ۲ بر صفر برابر گل‌گهر، آن هم پس از دو شکست متوالی مقابل تراکتور و استقلال، بیش از آنکه سپاهان را به آرامش کامل رسانده باشد، فرصتی برای بازتعریف مسیر تیمی است که هنوز بین تصویر یک مدعی قهرمانی و یک تیم نوسان‌دار گرفتار شده است.

سپاهان فصل را با یک برد خارج از خانه شروع کرد؛ پیروزی ۲ بر صفر مقابل چادرملو، نتیجه‌ای بود که در ظاهر شروعی امیدوارکننده برای تیم محرم نویدکیا رقم زد. سپاهان در همان مسابقه نشان داد که می‌تواند بدون آنکه وارد ریسک‌های غیرضروری شود، از یک بازی خارج از خانه سه امتیاز بگیرد. اما خیلی زود مشخص شد که آزمون واقعی برای این تیم، مسابقات مقابل مدعیان و تیم‌های بالانشین است؛ جایی که کوچک‌ترین لغزش می‌تواند فاصله‌ای جدی در جدول ایجاد کند.

هفته دوم، اولین امتحان بزرگ سپاهان از راه رسید؛ تراکتور در نقش جهان مهمان تیم اصفهانی بود و در مسابقه‌ای که تا دقایق پایانی با تساوی بدون گل دنبال می‌شد، ورق را برگرداند. دبل امیرحسین حسین‌زاده در دقایق پایانی، سه امتیاز را به حساب تراکتور برد و سپاهان نخستین شکست فصل را تجربه کرد. اهمیت این شکست فقط در از دست رفتن سه امتیاز نبود؛ سپاهان در خانه مقابل یکی از اصلی‌ترین رقبای قهرمانی شکست خورد و در همان حال تراکتور با بردی که به دست آورد، خودش را در جمع مدعیان اولیه صدرنشینی تثبیت کرد.

با این حال، آن مسابقه یک نکته مهم داشت: سپاهان الزاماً در تمام دقایق تیم ضعیف‌تر میدان نبود. حتی گزارش‌های پس از بازی نیز بر این موضوع تأکید داشتند که تراکتور بخش قابل توجهی از مسابقه تحت فشار سپاهان قرار داشت و نتیجه نهایی تا حدودی با روند بازی فاصله داشت. مشکل اصلی طلایی‌پوشان، تبدیل برتری‌ها و موقعیت‌های مسابقه به خروجی واقعی بود؛ مسئله‌ای که در فوتبال مدرن، مخصوصاً برای تیمی با ادعای قهرمانی، می‌تواند بسیار تعیین‌کننده باشد.

هفته سوم اما وضعیت برای سپاهان سخت‌تر شد. استقلال در تهران با نتیجه ۲ بر صفر از سد شاگردان نویدکیا گذشت و این شکست دومین باخت متوالی سپاهان بود. نکته نگران‌کننده برای کادر فنی این بود که هر دو شکست مقابل تیم‌هایی رقم خورد که قرار است در پایان فصل مستقیماً برای قهرمانی یا سهمیه‌های آسیایی رقابت کنند. در واقع سپاهان در چهار هفته نخست، همزمان با گرفتن شش امتیاز از تیم‌هایی که باید مقابل آنها برنده شود، شش امتیاز را در دو بازی مستقیم با رقبای بزرگ از دست داده است.

این همان جایی است که باید میان «نتیجه» و «نشانه» تفاوت قائل شد. اگر صرفاً جدول را نگاه کنیم، سپاهان هنوز تنها چهار امتیاز با صدر جدول فاصله دارد و هیچ دلیلی برای حذف این تیم از معادلات قهرمانی وجود ندارد. تراکتور با ۱۲ امتیاز صدرنشین است، استقلال ۱۰ امتیاز دارد، آلومینیوم ۸ امتیازی است و گل‌گهر با ۷ امتیاز در رده چهارم قرار دارد؛ سپاهان نیز با ۶ امتیاز هفتم است. بنابراین از نظر عددی، فصل هنوز در مرحله‌ای است که یک برد و یک لغزش رقیبان می‌تواند جدول را به شکل محسوسی تغییر دهد.

اما مساله سپاهان دقیقاً همین «چگونه امتیاز گرفتن» است. تیمی که برای قهرمانی بسته شده، نمی‌تواند در چهار هفته نخست دو شکست داشته باشد و در عین حال تفاضل گلش صفر باشد. سپاهان در چهار بازی چهار گل زده و چهار گل دریافت کرده است؛ آماری که نشان می‌دهد نه در فاز دفاعی به ثبات کامل رسیده و نه هنوز در فاز هجومی به کیفیتی متناسب با ظرفیت نفراتش دست پیدا کرده است.

در چنین شرایطی، بازی با گل‌گهر اهمیت دوچندان پیدا می‌کرد. سپاهان پیش از این مسابقه با سه امتیاز در رده دهم جدول قرار داشت و دو شکست متوالی، فشار قابل توجهی روی محرم نویدکیا ایجاد کرده بود. از سوی دیگر گل‌گهر با هفت امتیاز و بدون شکست به اصفهان آمده بود و از نظر موقعیت جدولی دست بالا را داشت. بنابراین بازی چهارم برای سپاهان صرفاً یک مسابقه معمولی لیگ نبود؛ این دیدار می‌توانست تعیین کند که شکست‌های متوالی به یک بحران واقعی تبدیل می‌شوند یا نه.

پاسخ سپاهان در این مسابقه، یکی از بهترین واکنش‌هایی بود که می‌توانست از یک تیم تحت فشار انتظار داشت. شاگردان نویدکیا از همان شروع مسابقه تهاجمی ظاهر شدند و خیلی زود به گل رسیدند. کسری طاهری در دقیقه هفتم دروازه گل‌گهر را باز کرد و همان بازیکن در دقیقه ۳۷ گل دوم را به ثمر رساند تا سپاهان با برتری دو بر صفر راهی رختکن شود. این شروع طوفانی، بیش از هر چیز نشان داد که مشکل سپاهان کمبود ظرفیت هجومی نیست؛ مسئله اصلی، پیدا کردن ثبات در استفاده از این ظرفیت است.

در نیمه دوم، سپاهان برخلاف نیمه اول با احتیاط بیشتری بازی کرد و مسابقه به سمت کنترل نتیجه رفت. این تصمیم از نگاه نتیجه‌گرایی قابل دفاع بود. تیمی که دو هفته شکست خورده و از نظر روحی تحت فشار است، لزوماً نباید بعد از رسیدن به برتری دو گل، همچنان مسابقه را به یک بازی پرریسک تبدیل کند. حفظ فاصله، کنترل جریان بازی و جلوگیری از بازگشت حریف، در چنین مقطعی بخشی از فرآیند بازسازی اعتمادبه‌نفس تیم است. گل‌گهر نیز در نیمه دوم نتوانست فشار قابل توجهی برای تغییر نتیجه ایجاد کند و سپاهان در نهایت یک کلین‌شیت مهم به دست آورد.

درخشش کسری طاهری البته تنها خبر خوب سپاهان نبود؛ بلکه اهمیت بزرگ‌تر این مسابقه، بازگشت یک مهاجم جوان به مرکز توجه بود. دبل طاهری در فاصله ۳۰ دقیقه، برای تیمی که در سه بازی قبلی فقط دو گل زده بود، یک نشانه مثبت محسوب می‌شود. سپاهان برای ادامه فصل به بازیکنانی نیاز دارد که بتوانند موقعیت‌های ایجادشده را به گل تبدیل کنند و طاهری با این نمایش نشان داد می‌تواند یکی از گزینه‌های جدی در این مسیر باشد.

از سوی دیگر، باید به نقش ساختار میانی سپاهان نیز توجه کرد. حضور بازیکنانی مانند احسان حاج‌صفی، امید نورافکن و آرش رضاوند به این تیم تجربه و توانایی کنترل بازی می‌دهد، اما مسئله اصلی این است که سپاهان چگونه می‌تواند این تجربه را به یک ساختار منسجم و مستمر تبدیل کند. تیمی که در یک مسابقه مقابل تراکتور تحت فشار ایجادشده از سوی خودش به گل نمی‌رسد و سپس در دقایق پایانی دو گل دریافت می‌کند، و چند روز بعد مقابل استقلال نیز دو بار دروازه‌اش باز می‌شود، بیش از هر چیز به ثبات تاکتیکی و ذهنی نیاز دارد.

جدول هم همین دوگانگی را به خوبی نشان می‌دهد. سپاهان با ۶ امتیاز در رده هفتم قرار دارد؛ یعنی از یک طرف با صدر جدول تنها ۶ امتیاز فاصله دارد و از طرف دیگر پشت سر تیم‌هایی مثل تراکتور، استقلال، آلومینیوم، گل‌گهر، پرسپولیس و فولاد ایستاده است. این فاصله در هفته چهارم نه زیاد است و نه کم؛ اما اگر تکرار شکست‌های مستقیم مقابل مدعیان ادامه پیدا کند، همین فاصله می‌تواند در هفته‌های آینده به شکافی جدی تبدیل شود.

برای محرم نویدکیا، بنابراین پیروزی مقابل گل‌گهر پایان بحران نیست؛ پایان مرحله اول آن است. سپاهان حالا باید ثابت کند که این برد یک واکنش مقطعی نبوده است. مهم‌تر از خود سه امتیاز، نحوه بازگشت تیم به مسابقه بعدی است. آیا سپاهان می‌تواند همان انرژی نیمه اول برابر گل‌گهر را به هفته‌های آینده منتقل کند؟ آیا خط دفاعی می‌تواند از اشتباهات تعیین‌کننده دور بماند؟ و مهم‌تر از همه، آیا طلایی‌پوشان می‌توانند مقابل تیم‌های مدعی، نتیجه‌ای متفاوت با آنچه برابر تراکتور و استقلال گرفتند رقم بزنند؟

چهار هفته ابتدایی برای سپاهان یک پیام روشن دارد: این تیم هنوز از کورس خارج نشده، اما برای قهرمانی هم هنوز نشانه‌های کافی ارائه نکرده است. دو برد و دو شکست، ۶ گل امتیازی و تفاضل گل صفر، آماری است که نه بحران را اثبات می‌کند و نه مدعی بودن را. سپاهان در واقع در نقطه‌ای ایستاده که کیفیت واقعی‌اش باید در هفته‌های آینده مشخص شود.

پیروزی مقابل گل‌گهر از این نظر ارزشمند بود که سپاهان را از فضای سنگین دو شکست متوالی بیرون کشید و دوباره به جمع تیم‌های نزدیک به بالای جدول رساند. تراکتور با ۱۲ امتیاز فعلاً فاصله‌ای مطمئن ساخته، استقلال ۱۰ امتیازی است و آلومینیوم و گل‌گهر نیز بالاتر از سپاهان قرار دارند، اما لیگ هنوز در ابتدای مسیر است.

حالا مأموریت اصلی محرم، ساختن یک سپاهان باثبات است؛ تیمی که فقط برابر حریفانی مانند چادرملو و گل‌گهر برنده نباشد، بلکه در بازی‌های بزرگ هم بتواند امتیاز جمع کند. اگر این اتفاق رخ دهد، شکست‌های هفته‌های دوم و سوم می‌توانند تنها یک لغزش زودهنگام در مسیر یک فصل طولانی تلقی شوند. اما اگر نوسان ادامه پیدا کند، همین دو شکست مستقیم مقابل تراکتور و استقلال می‌تواند در پایان فصل به عنوان همان امتیازهایی به یاد آورده شود که سپاهان برای رسیدن به قهرمانی کم داشت.

سپاهان با برد مقابل گل‌گهر دوباره نفس کشیده است؛ اما حالا وقت آن است که از نفس کشیدن به دویدن برسد.